پروتوکین تراپی چیست؟

پروتوکین تراپی با استفاده از فرآیند‌های بیولوژیکی طبیعی بدن به درمان درد و التهاب در مفاصل و بافت‌ های نرم کمک می‌ کند.

این روش با استخراج خون از بیمار و فرآوری آن در آزمایشگاه آغاز می‌ شود.

در این فرآیند، خون بیمار به طور ویژه ‌ای پردازش می ‌شود تا سرمی غنی از پروتئین‌ ها و آنتاگونیست ‌های اینترلوکین -۱ (IL-1Ra) تهیه گردد.

این آنتاگونیست‌ ها نقشی اساسی در مهار التهاب دارند و به کاهش فعالیت ‌های التهابی که سبب درد و تخریب مفاصل می ‌شود، کمک می‌ کنند.

زمانی که این سرم به ناحیه آسیب ‌دیده تزریق می ‌شود، با مهار فعالیت‌ های التهابی، باعث کاهش درد و بهبود حرکت مفصل می‌ گردد.

اثرات درمانی این روش از طریق تحریک سیستم ایمنی بدن ایجاد می ‌شود.

این فرآیند موجب فعال ‌سازی سلول‌ های ترمیمی، مانند فیبروبلاست ‌ها، در ناحیه آسیب ‌دیده می‌ شود و باعث بازسازی بافت‌ ها و تقویت ساختارهای آسیب‌ دیده می ‌شود.

در واقع، بدن به‌ طور طبیعی شروع به ترمیم و بازسازی بافت ‌های مفصلی می ‌کند.

در نتیجه، پروتوکین ‌تراپی در طول زمان موجب بهبود عملکرد مفصل و کاهش التهاب می‌ شود.

برخلاف درمان‌ های دارویی که تنها علائم را تسکین می ‌دهند، این روش درمانی به‌ طور ریشه‌ ای به ترمیم بافت‌ های آسیب‌ دیده می ‌پردازد.

به همین دلیل نتایج آن معمولاً پایدارتر و بلند مدت ‌تر است.

به دلیل استفاده از مواد طبیعی بدن بیمار، خطر بروز عوارض جانبی یا واکنش‌ های آلرژیک به حداقل می ‌رسد.

مکانیسم عمل کیت پروتوکین

درون کیت پروتوکین، دانه‌های شیشه‌ای (گوی‌های شیشه‌ای) وجود دارد که نانوذرات روی آنها پوشش داده شده‌اند.

پروتوکین‌ها مجموعه‌ای از مولکول‌های سیگنالی همچون سایتوکاین‌ها، فاکتورهای رشد و پپتیدهای بیواکتیو می باشند که نقش کلیدی در تنظیم و کنترل پاسخ‌های التهابی، ترمیم بافت و بازسازی سلولی دارند.

عملکرد این نانوذرات فعال کردن پلاکت‌ها و استخراج فاکتور رشد از پلاکت‌ها است.

دومین عمل نانوذرات، تأثیر بر سیستم مونوسیت-ماکروفاژ بدن و وادار کردن آنها به تولید آنتاگونیست گیرنده اینترلوکین-۱ است.

سرم به‌دست‌آمده از پروتوکین درمانی ۱۷ برابر بیشتر از سرم معمولی حاوی آنتاگونیست گیرنده اینترلوکین-۱ است و فاکتور رشد موجود در سرم پروتوکین ۸ تا ۱۴ برابر بیشتر از پلاسمای به‌دست‌آمده از PRP استاندارد است.

هنگام تزریق سرم پروتوکین به مفصل و همچنین زیر پوست صورت، دست‌ها و پوست سر، آنتاگونیست گیرنده اینترلوکین-۱ باعث می‌شود که اینترلوکین-۱ موجود در محل (که باعث التهاب شده است) حذف شود و با حذف اینترلوکین-۱، التهاب فروکش می‌کند و بعد از این مرحله، فاکتور رشد وارد عمل می‌شود و بازسازی را انجام می‌دهد.

مکانیسم اثر پروتوکین‌ها به‌گونه‌ای است که پس از تزریق یا اعمال موضعی، به گیرنده‌های اختصاصی روی سلول‌های هدف متصل شده و مجموعه‌ای از مسیرهای سیگنالی مانند را فعال می‌کنند.

نتیجه این فعالیت‌ها، افزایش تکثیر سلولی، مهار التهاب، تحریک کلاژن‌سازی و تسریع در بازسازی بافت آسیب‌دیده می باشد.

این مکانیسم دقیقاً همان چیزی می باشد که باعث محبوبیت زیاد پروتوکین‌تراپی در پزشکی، زیبایی و درمان بیماری‌های مزمن شده است.

کاربردهای پروتوکین تراپی

پروتوکین تراپی به دلیل قابلیت‌های بیولوژیکی خود در بازسازی، ترمیم و مهار التهاب، در طیف وسیعی از زمینه‌های پزشکی و زیبایی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

در این بخش، مهم‌ترین کاربردهای این روش را به تفکیک بررسی خواهیم کرد:

درمان ریزش و افزایش رشد مو با پروتوکین تراپی

پروتوکین‌ها فولیکول‌های غیرفعال مو را تحریک کرده و به افزایش خون‌رسانی، اکسیژن‌رسانی و تغذیه سلولی کمک می‌کنند.

برخلاف روش‌هایی مانند PRP که به کیفیت پلاکت‌های خون فرد وابسته هستند، پروتوکین تراپی از ترکیبات استاندارد غنی از فاکتورهای رشد استفاده می‌کند که اثربخشی بالاتری را ارائه می‌دهد.

جوانسازی پوست با پروتوکین تراپی

یکی از رایج‌ترین کاربردهای پروتوکین تراپی در زمینه زیبایی، استفاده از آن برای جوانسازی پوست صورت، گردن و دست‌ها است.

این ترکیبات سنتز کلاژن و الاستین را تحریک می‌کنند، لکه‌ها و خطوط سطحی را کاهش می‌دهند و کیفیت کلی پوست را بهبود می‌بخشند.

پروتوکین تراپی برای درمان جای زخم و ترک‌های پوستی

پروتوکین‌ها با تحریک بازسازی سلولی در لایه‌های عمیق پوست و کاهش التهاب، جای زخم‌های ناشی از آکنه، بخیه، سوختگی یا ترک‌های پوستی ناشی از بارداری یا تغییرات وزن را بهبود می‌بخشند.

این روش در صورت ترکیب با میکرونیدلینگ مؤثرتر است.

استفاده از پروتوکین تراپی در ارتوپدی و درمان آسیب‌های مفصلی

در مواردی مانند آرتروز، آسیب‌های تاندون یا درد مزمن مفاصل، می‌توان از پروتوکین تراپی به عنوان یک درمان مکمل غیرتهاجمی استفاده کرد.

این مواد با کاهش التهاب و تحریک بازسازی غضروف به تسکین درد و بهبود عملکرد مفاصل کمک می‌کنند.

کاربردهای جدید در بهبود زخم و بیماری‌های مزمن

در حال حاضر، پروتوکین تراپی در درمان زخم‌های دیابتی، زخم بستر و بیماری‌های مزمن پوستی استفاده می‌شود. خواص ضد التهابی و ترمیمی آن روند بهبود را تسریع کرده و خطر عفونت را کاهش می‌دهد.

مزایای درمان با پروتوکین ‌تراپی

• استفاده از مواد طبیعی بدن بیمار
• کاهش التهاب و درد مفاصل
• تحریک فرآیندهای طبیعی ترمیم بافت
• حداقل بودن عوارض جانبی
• عدم نیاز به داروهای شیمیایی
• مناسب برای درمان بیماری‌ های مزمن و دردهای طولانی ‌مدت
• تأثیر ماندگارتر در مقایسه با داروهای مسکن
• کاهش خطر جراحی‌ های تهاجمی
• بهبود کیفیت زندگی بیماران
• کمک به بازسازی مفاصل و بافت ‌های آسیب‌ دیده

پروتوکین‌ تراپی همچون ارتوکین تراپی یکی از روش ‌های درمانی طبیعی و غیرتهاجمی است که به طور عمده از خون خود بیمار برای درمان استفاده می ‌کند.

یکی از بزرگترین مزایای این روش، استفاده از مواد طبیعی بدن است که باعث می ‌شود خطر بروز واکنش‌ های آلرژیک و عوارض جانبی به حداقل برسد.

برخلاف بسیاری از درمان ‌های دارویی که ممکن است باعث بروز مشکلات گوارشی یا عوارض طولانی ‌مدت شوند، پروتوکین تراپی روشی ایمن و با ریسک پایین است.

این ویژگی آن را به یک گزینه مناسب برای بیمارانی تبدیل کرده که از درمان‌ های دارویی شیمیایی یا جراحی‌ های تهاجمی به دلیل عوارض آن‌ ها پرهیز می ‌کنند.

یکی دیگر از مزایای کلیدی این درمان، کاهش التهاب و درد مفاصل است.

پروتوکین ‌تراپی با استفاده از آنتاگونیست‌ های اینترلوکین -۱ که در سرم پروتوکین وجود دارند، به طور مؤثری التهاب را مهار کرده و دردهای مفصلی ناشی از بیماری ‌هایی مانند آرتروز را کاهش می ‌دهد.

این امر باعث بهبود حرکت و عملکرد مفاصل می ‌شود و در نتیجه، کیفیت زندگی بیماران به طور چشمگیری افزایش می ‌یابد.

از آنجایی که این روش به فرآیندهای طبیعی بدن تکیه دارد، تأثیرات آن معمولاً بلند مدت ‌تر و پایدارتر از داروهای مسکن و ضدالتهاب است.

پروتوکین تراپی در فردیس به عنوان یک روش درمانی غیرتهاجمی، می ‌تواند جایگزینی مؤثر برای جراحی ‌های پیچیده باشد.

این روش درمانی به طور ویژه در بیمارانی که از دردهای مزمن یا آسیب ‌های مفصلی رنج می ‌برند، اما شرایط جراحی ندارند یا نمی‌ خواهند تحت جراحی قرار بگیرند، توسط دکتر نفیسه بیرنگ گزینه ‌ای ایده ‌آل است.

با استفاده از این روش، بیمارانی که از دردهای مزمن رنج می ‌برند، قادر خواهند بود بهبودی طبیعی و بدون نیاز به داروهای شیمیایی یا جراحی ‌های پیچیده را تجربه کنند.

مراحل انجام پروتوکین‌تراپی

پروتوکین تراپی یک روش درمانی بیولوژیکی و غیرتهاجمی است که از خون خود بیمار برای تهیه سرمی غنی از پروتئین‌های ضدالتهاب استفاده می‌کند.

این روش در چندین مرحله خاص انجام می‌شود که در ادامه به طور کامل توضیح داده شده است:

جمع‌آوری خون از بیمار

در مرحله اول، مقدار مشخصی خون (معمولاً بین 50 تا 60 میلی‌لیتر) از بیمار گرفته می‌شود.

این خون دقیقاً مانند نمونه خون برای آزمایش خون است و معمولاً از ورید بازو گرفته می‌شود.

از آنجایی که از خون خود بیمار استفاده می‌شود، هیچ خطری برای واکنش ایمنی یا آلرژی وجود ندارد.

گرم کردن خون و تحریک تولید پروتئین‌های ضدالتهاب

نمونه خون در دستگاه مخصوص قرار داده شده و به مدت چند ساعت در دمای 37 درجه سانتیگراد گرم می‌شود.

این گرم کردن، گلبول‌های سفید خون را تحریک می‌کند تا پروتئین‌هایی مانند آنتاگونیست گیرنده اینترلوکین-1 (IL-1Ra) تولید کنند.

این پروتئین نقش کلیدی در کاهش التهاب و تسکین درد دارد.

جداسازی سرم از لخته خون

در این مرحله، خون گرم شده لخته می‌شود و با استفاده از سانتریفیوژ، بخش مایع (سرم) از لخته و سلول‌ها جدا می‌شود.

این سرم شفاف حاوی فاکتورهای ضد التهابی و ترمیمی است، اما فاقد گلبول‌های قرمز، گلبول‌های سفید و پلاکت‌ها می‌باشد.

این ویژگی باعث می‌شود سرم حاصل نسبت به روش‌های دیگر مانند PRP، پیچیدگی کمتری داشته و بیولوژیکی‌تر باشد.

تزریق سرم پروتوکین تراپی به ناحیه آسیب دیده

در نهایت، سرم آماده شده با استفاده از سرنگ‌های استریل به ناحیه آسیب دیده مانند مفصل زانو، شانه، لگن یا تاندون‌ها تزریق می‌شود.

بسته به نوع آسیب و شدت بیماری، تزریق ممکن است یک یا چند جلسه تکرار شود.

این تزریق‌ها معمولاً تحت هدایت سونوگرافی یا فلوروسکوپی انجام می‌شوند تا دقت افزایش یابد.

عوارض پروتوکین ‌تراپی

اگرچه پروتوکین‌ تراپی روشی ایمن و با حداقل عوارض است، اما مانند هر روش درمانی دیگر، ممکن است برخی عوارض جانبی خفیف و موقت پس از درمان مشاهده شود.

این عوارض معمولاً موقتی هستند و به مرور زمان از بین می ‌روند.

درد و التهاب موقت در محل تزریق

پس از تزریق سرم پروتوکین به مفصل آسیب ‌دیده، برخی بیماران ممکن است احساس درد یا التهاب موقت در محل تزریق داشته باشند.

این عوارض معمولاً به صورت خفیف و موقتی هستند و طی چند روز تا یک هفته پس از درمان برطرف می ‌شوند.

این درد و التهاب نشانه ‌ای از واکنش طبیعی بدن به فرآیند درمان است.

کبودی یا خون ‌مردگی در ناحیه تزریق

در برخی موارد، ورود سوزن به بافت نرم ممکن است منجر به ایجاد کبودی یا خون ‌مردگی جزئی در ناحیه تزریق شود.

این مشکل به دلیل فشار وارد شده به عروق خونی کوچک در ناحیه تزریق است و معمولاً به سرعت بهبود می ‌یابد. این کبودی ‌ها معمولاً خطری ندارند و به مرور زمان ناپدید می‌ شوند.

عفونت در محل تزریق

اگرچه خطر عفونت پس از پروتوکین ‌تراپی نادر است، اما در صورت عدم رعایت اصول بهداشتی و استریل بودن تجهیزات، امکان بروز عفونت در محل تزریق وجود دارد.

این عارضه می ‌تواند منجر به تورم، قرمزی، درد و حتی تب شود. برای جلوگیری از این مشکل، رعایت دقیق اقدامات بهداشتی و استفاده از تجهیزات استریل ضروری است.

واکنش آلرژیک به مواد تزریقی

در موارد نادر، بدن ممکن است به سرم پروتوکین واکنش آلرژیک نشان دهد.

این واکنش‌ ها می ‌توانند شامل علائمی مانند خارش، قرمزی پوست یا حتی تورم در ناحیه تزریق باشند.

اگر چنین علائمی ظاهر شوند، باید بلافاصله به پزشک معالج اطلاع داده شود. این نوع واکنش‌ های آلرژیک به‌ طور کلی نادر و موقتی هستند.

مقایسه پروتوکین با پی آر پی

هر دو روش غیرتهاجمی می باشند و از سیستم ایمنی بدن استفاده می‌کنند، با این حال، تفاوت‌های زیادی دارند. تفاوت بین پی آر پی و پروتوکین تراپی در موارد زیر است:

ترکیبات پروتوکین تراپی و پی آر پی

در تزریق پی آر پی در فردیس، یک ماده ضد انعقاد (سدیم سیترات) اضافه می‌شود که یک ماده خارجی است که باعث التهاب در بدن می‌شود) و همچنین خود سلول پلاکتی عاملی در التهاب است.

پلاسمای به دست آمده از PRP هیچ مکانیسمی برای مقابله با التهاب ندارد.

در پروتوکین تراپی، از هیچ نوع ماده ضد انعقادی استفاده نمی‌شود و اساساً خون لخته خواهد شد.

سرم تهیه شده حاوی یک آنتاگونیست گیرنده اینترلوکین-۱ به عنوان یک عامل ترمیمی و ضد التهابی می باشد.

پس از استخراج سرم، به دلیل تشکیل لخته و جمع شدن خون در پایین کیت، تمام گلبول‌های سفید، گلبول‌های قرمز و سایر سلول‌هایی که به طور طبیعی در خون وجود دارند، در داخل لخته به دام می‌افتند. بنابراین، هیچ سلولی در سرم وجود ندارد.

مکانیسم عمل

تفاوت بین PRP و پروتوکین تراپی در مکانیسم عمل می باشد.

در PRP، تمرکز بر خواص پلاکت‌ها برای ترمیم و بازسازی بافت می باشد. در حالی که در پروتوکین تراپی، پروتئین‌های ضد التهابی خون استخراج و استفاده می‌شوند.

فرآیند درمان

در PRP تراپی، پلاسمای غنی از پلاکت غلیظ از خون بیمار گرفته شده و به ناحیه آسیب دیده تزریق می‌شود.

در پروتوکین تراپی، آزمایش کشت خون برای استخراج پروتئین‌های التهابی لازم است.

بعد از خونگیری از بیمار، تزریق مجدد بلافاصله انجام نمی‌شود، بلکه سرم خون در محیط کشت خون مناسب یا انکوباتور انکوبه می‌شود تا تولید پروتئین‌های ضد التهابی تحریک شود.

مدت زمان درمان

یکی دیگر از تفاوت‌های بین پروتوکین تراپی و PRP، مدت زمان درمان است.

روش PRP ممکن است ۳ تا ۶ ماه طول بکشد، در حالی که بیمار ممکن است تا ۱ سال با پروتوکین تراپی تحت درمان قرار گیرد.

هزینه پروتوکین تراپی در فردیس

هزینه‌ های پروتوکین ‌تراپی به ‌طور معمول تحت تأثیر چندین عامل مختلف قرار می‌ گیرند که مهم ‌ترین آن ‌ها شامل نوع درمان، میزان آسیب ‌دیدگی و محل اجرای درمان است.

این درمان معمولاً در مراکز تخصصی یا کلینیک ‌های پزشکی انجام می ‌شود که در آن ‌ها تجهیزات و امکانات ویژه ‌ای برای پردازش خون و تهیه سرم پروتوکین وجود دارد.

برای هر بیمار بسته به شرایط خاص او، ممکن است نیاز به جلسات مختلف درمانی باشد که این نیز می ‌تواند بر روند هزینه ‌بر بودن درمان تأثیرگذار باشد.

علاوه بر این، تجربه و تخصص پزشک معالج نیز از دیگر عوامل مؤثر در تعیین هزینه است.

پزشکانی که تخصص بیشتری در انجام پروتوکین ‌تراپی دارند یا در مراکز پیشرفته ‌تر کار می ‌کنند، معمولاً هزینه‌ های بالاتری را برای ارائه خدمات خود دریافت می ‌کنند.

روند تهیه سرم پروتوکین از خون بیمار نیز به یک فرآیند تخصصی نیاز دارد که در برخی موارد هزینه‌ های جانبی مانند آزمایش‌ های آزمایشگاهی را نیز به همراه دارد.

از آنجایی که این روش درمانی به‌ طور طبیعی از خون خود بیمار استفاده می‌ کند، برخی بیماران آن را به عنوان یک گزینه مناسب و کم ‌عارضه ‌تر نسبت به درمان‌ های دارویی یا جراحی‌ های تهاجمی می‌ بینند.

با توجه به اینکه پروتوکین ‌تراپی می ‌تواند به‌ طور مؤثر به بهبود عملکرد مفاصل و کاهش درد کمک کند، برخی از بیماران آن را به‌ عنوان یک سرمایه‌ گذاری در بهبود کیفیت زندگی خود در نظر می ‌گیرند.

در مجموع، با توجه به طولانی ‌مدت بودن اثرات درمان و کاهش نیاز به درمان‌ های مکرر یا جراحی‌ های پیچیده، برخی از بیماران هزینه ‌های آن را معقول و منطقی ارزیابی می‌ کنند.